شبی که من را مرد
در سرای ماتم برد
چگونه ام پژمرد !
چگونه در یادش
مرا به من نسپرد؟
نگو دلم با او !
نگو که آغوشش
هميشه غم را برد !
نگو که میداند !
چگونه در پیشش
همیشه خوابم برد!
نگو که میترسم
دمی که در خوابست
دمی که چشمش را
به روی هر... میبست
نگو که میدانی!
شبی که در راه است
شبی افسونی
در نگاهش رفت
نگو تو دیوانه!
نگو که چون یا کی؟
/ نگو که فر.../ یا دی ؟
رود از این خانه
نگو که افسونش
با نگاهش رفت
این دل خراب و
این واژه های ناب
این تنگ شراب و
آن پیاله های آب
برای چه مانده در این گوشه و آن گوشه یک کتاب ؟
این گوشه اش غزل و آن گوشه اش عسل
این غزلهای بی حساب و حسرت جواب
عسل !
تو چه تو بودی ؟
تو ! در این دل خراب؟!
رفته بود / خسته دل
به کرانه های خواب
شنیده بود
پند ها/
خندها/
سخنها ی لاجواب
عسل !
کم نبود این ذره ذره ها عذاب ؟
ای که داری هنوزم عشوه ها به خواب !
عسل !
برای تو بود این مرگ و این عذاب
عسل !
ندیدم آدینه زین شراب
چون تو بودی !
عسل !
چون تو فریبای خواب
فال کودکی
سر این کوچه ی ما
پیرزنی بود که او
فال مرا گفت چه هست :
کودکی یادت هست ! ؟
ته این کوچه ی تنهای بلند
ته این کوچه ی گم
نه !
تو ندانی که چه هست
پیر زنک بود که گفت :
مادرت بود قشنگ
پدری از گل نو
پر توان بر سر جنگ
تو کجا / این کوچه و این مردم ما ؟
دیگر این کوچه ی آواره نیا
مرغکت رفت هوا
سوتکت یادت هست ؟
دیگرش نیست صدا
ا
مرغکت دیوانه شد و مست بخاست
بال زد و
رفت و
پرید و
هیچ نخواست
بر سر شاخ بلند
نغمه ای از سر غم
بر دل باد نواخت
" کودکم شاد بخواب ! "
به دنیایی که شرم از ریشه ننگ است
به جایی که در حسرتی پوچ
زبان صلحشان دندان و چنگ است
من از دلدادگی دل می سپردم
رفیقان یک به یک در بند رنگ است
یکی نازک دل و ناوک پریشان
سوار این دل غمگین و لنگ است
من از بیگانگان هرگز ننالم
که او این دلش پر سینه سنگ است
می و مستانه ام / کام رقیبان
هزاران دل شده / در پهنه جنگ است
منم عاشق ترین مست پریشان
رهایم کن/ دلم چون دره تنگ است
این شعراولین نوشته ای است که از دوستان در سایت میگذارم . این کار قشنگ از دوست و استاد عزیزم است .
چنان آلودم ! چنان ! در این وهم وصال
که می ریزم به پای تو هر شب
به پای تو هر شب
در انتظار یک دیدار
میچکد وجود نهفته ام هربار
هر شب چو اشکی از غمی بیدار!
من و یک صدای یک پندار
کسیست بر درم آری !
اوست بر درم انگار !
نه! شاید که دیو بیداری !
نمیدانم !
نمیدانم !
و چنان شیدا در این فرط فرا غ
که زوزه ی باد فریب
بر در این خانه ی تنگ
هر شب و هرشب می آید به سراغ
وای ! چه توان میکرد با تو ای نیرنگ ؟
Think and Grow Rich
بعد از اين همه سال، چهرهي ويلان را از ياد نميبرم. در واقع، در طول سي سال گذشته، هميشـه روز اول مـاه کـه حقوق بازنشستگي را دريافت ميکنم، به ياد ويلان ميافتم ...
ويلان پتي اف، کارمند دبيرخانهي اداره بود. از مال دنيا، جز حقوق اندک کارمندي هيچ عايدي ديگري نداشت. ويلان، اول ماه که حقوق ميگرفت و جيبش پر ميشد، شروع ميکرد به حرف زدن ... روز اول ماه و هنگاميکه که از بانک به اداره برميگشت، بهراحتي ميشد برآمدگي جيب سمت چپش را تشخيص داد که تمام حقوقش را در آن چپانده بود.. ويلان از روزي که حقوق ميگرفت تا روز پانزدهم ماه که پولش ته ميکشيد، نيمي از ماه سيگار برگ ميکشيد، نيمـي از مـاه مست بود و سرخوش.
من يازده سال با ويلان همکار بودم. بعدها شنيدم، او سي سال آزگار به همين نحو گذران روزگار کرده است. روز آخر کـه من از اداره منتقل ميشدم، ويلان روي سکوي جلوي دبيرخانه نشسته بود و سيگار برگ ميکشيد. به سراغش رفتم تا از او خداحافظي کنم. کنارش نشستم و بعد از کلي حرف مفت زدن، عاقبت پرسيدم که چرا سعي نمي کند زندگياش را سر و سامان بدهد تا از اين وضع نجات پيدا کند؟ هيچ وقت يادم نميرود. همين که سوال را پرسيدم، به سمت من برگشت و با چهرهاي متعجب، آن هم تعجبي طبيعي و اصيل پرسيد: کدام وضع؟ بهت زده شدم. همينطور که به او زل زده بودم، بدون اينکه حرکتي کنم، ادامه دادم: همين زندگي نصف اشرافي، نصف گدايي!!! ويلان با شنيدن اين جمله، همانطور که زل زده بود به من، ادامه داد: تا حالا سيگار برگ اصل کشيدي؟ گفتم: نه ! گفت: تا حالا تاکسي دربست گرفتي؟ گفتم: نه ! گفت: تا حالا به يک کنسرت عالي رفتي؟ گفتم: نه ! گفت: تا حالا غذاي فرانسوي خوردي؟ گفتم: نه ! گفت: تا حالا يه هفته مسکو موندي خوش بگذروني؟ گفتم: نه ! گفت: خاک بر سرت، تا حالا زندگي کردي؟ با درماندگي گفتم: آره، .... نه، ... نمي دونم !!! ويلان همينطور نگاهم ميکرد. نگاهي تحقيرآميز و سنگين ... حالا که خوب نگاهش ميکردم، مردي جذاب بود و سالم. به خودم که آمدم، ويلان جلويم ايستاده بود و تاکسي رسيده بود. ويلان سيگار برگي تعارفم کرد و بعد جملهاي را گفت. جملهاي را گفت که مسير زندگيام را به کلي عوض کرد. ويلان پرسيد: ميدوني تا کي زندهاي؟ جواب دادم: نه ! ويلان گفت: پس سعي کن دست کم نصف ماه رو زندگي کني.
بخیزم خواب افسونگر
بریزم جرعه ای ساغر
تا به صبح و لرز ویرانگر
خون به خون نوشم
شعله / تن / اخگر
بمیرد ماه دیباور
پیکران در دوزخی دیگر
در این خاک مرگ آور
زمین پاک است و پهناور
بر این پهنه مردمی دیگر
بنوشان زهر خواب آور
زمین و آب و خاکستر !
من از فواره ی پر خون
من از ظلمت / من از خنجر
من از پایان پر افیون
من از خونبارش پیکار
من از سگهای بی افسار
من از رگبار و هی رگبار
من ازدجال سگ پندار
من از "دجال " نمیترسم
من از انبوه یک تکرار
من از پندار و هی پندار
من از یک نعره ی مبسوط
به سان نشخوار یک ابطال
من از " پندار " میترسم
من از همواره سوسیدن
من از دم بر تکان دادن / برای لقمه ی سگ وار
من از بیهوده سر دادن/ هماره زوزه ی انکار
من از بیهوده جان دادن / به پای جوخه ی دیوار
من از " ناچار " میترسم
آن روز بودم و آن گفتگوی هیچ
از خود که پرسیدم " کی ؟ عاقبت کجا ؟"
برای تو رفتم ! تو ! تو در این جستجوی خویش .
بگو !... کجاست ؟ ... شهر تو ! این شهر ناکجا ؟!
چه شد ؟به کجا این راه خسته را؟
این راه ناشکیب ٬این راه نا سزا چرا ؟
پای من وننگ و درد و هیچ
تو کشانده ام /تو در این گفتگوی خویش
تو در این دهر بی چرای خویش
راهی شد ی و صد کوله بار هیچ
آن راه پر نهیب ٬ قعر اشقیا
سهم تو گر چه هیچ و هیچ و هیچ
بی وفا / فریب / این شهر ما نیا !
برو ! تو درآن خیمه گاه خویش
ببر با همه خود برگ و بار خویش
آن مار وحشی و این نیمه راه هیچ
آن جادوگر پرکینه و آن لاف هرزه را
در این یاس و پریشانی
تو گر ناوک بپیچانی
بپیچم این همه عالم
به دور کعبه ی مویت
من از رویت نمیگردم
مگر خورشید تو سوزد
تب از چشمان بیروحم
همه آتش / نیستانی
( تو ) گر راهش نمیداند
بگو تا راه تو گویم
که ماه من نمی ماند
به پشت ابر بارانی
قسم خوردم که بگریزم
از این رفتن به ویرانی
که بگریزم / فروریزم
از این خواب پریشانی
چو خونین کرکسی خیزم
در این پرواز عصیانی
همی خون از کسی ریزم
ز چشم تیر شیطانی
